นกแอร์พี่ก็ไปนะ

อันยองอาเซโย <3 นี่ๆ แกรรรรรรรรร มีคนหลังไมค์มาบอกให้รีบๆเขียนต่อด้วยนะ  พี่เป็นปลื้มจนต้องลุกตีหลีด รัวๆๆๆ 3 สเตป....เลยรีบเอาประสบการณ์สมัครแอร์ที่ต่างๆมาเขียนต่อก็ตามที่สัญญานะคะประสบการณ์นกแอร์ เริ่ม! หลังจากตกรอบสิงคโปร์ก็มาต่อที่นกแอร์ที่เค้าว่าสายการบินเงินดี เครื่องบินก็อุอิ ชุดแอร์ก็ครุคริ เบสที่ไทยด้วย    พอนางประกาศรับสมัครลูกเรือก็รีบส่งเอกสารเลยคะ  นกแอร์เค้าขอรูปแบบ Casual dress ด้วยนะก็ชุดสวยๆ งามๆ แบบวัยรุ่นสยามทั่วไปอันนี้ใครจะถ่ายสตู หรือ เอารูปที่ไอจีก็แล้วแต่ เอาที่ชิคๆ ที่สุด แต่เรียบร้อยนะ ไม่ใช่รูปแบบในฟังกี้ เดโม่ก็ไม่ไหวนะลูกกกกก

                                          ตัวอย่างรูปที่ว่า ใสใส.... 

นกแอร์เค้ารับถึงแค่อายุ 25 นะยูวว ตอนนั้นพี่ก็ 25 พอดีคราวนี้ไม่ได้ฉายเดียวมีเพื่อนไปด้วย (ตอนนี้นางก็เป็นนกเบฟล่ะ) อ่ะพอวันประกาศรายชื่อให้ไปสัมภาษณ์ ก็มีชื่อพี่นะ เบฟด้วยก็นัดแนะเวลากัน วันนี้ๆ กี่โมงอะไรก็ว่ากันไป พอไปถึงออฟฟิตนกแอร์ อู้ยยยย สายนี้เค้าเลือกมาแต่เด็กๆ เอ๊าะๆ แบบพึงจบใหม่ ใสใส พี่ก็หนึ่งในนั้น ว่าไม่ได้นะยะอายุ 25 หน้าพี่ก็ 18 อ่ะนะ !! ตามธรรมเนียมสมัครแอร์นะเราก็ต้อง Make friend อ่ะเนอะ? ถึงหน้าพี่จะเหวี่ยงแค่ไหนก็ตาม!!  อันดับแรก “นั่งตรงนี้ได้ไหมคะ มีคนนั่งไหมเอยยย?” (พร้อมส่งสายตาเป็นมิตร) นางก็ส่ายหัวหงึกๆ  อ่ะก็นั่งข้างๆนาง ก็ชวนนางคุยไปสักพัก  “อายุเท่าไรแล้วอ่ะคะ” (ต่อมอยากรู้กระตุกเนอะ อีนี่) พี่ก็ เอิ่บบ 25 คะ “อ้าววว 25 เค้ายังเรียกหร๋อคะ” แหนะ! กวนตีนด้วยนะ.. จ๊ะก็เรียกคะถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ไง  55555 ขำกลบเกลื่อน “อ่อคะงั้นเรียกพี่หมิวนะคะ” … จ๊ะ  “เออๆพี่หมิวค่ะ พี่หมิวสมัครกี่ครั้งแล้วคะ” ประเด็นคือเรียกพี่ไม่ว่ามึงพูดดังกูเคืองสุด สักพักรอบๆโต๊ะหันมา “พี่คะๆ  อ้าวพี่ 25 หร๋อคะ รุ่นพี่หนู 25ไม่เห็นได้เรียกเลย” ในใจแบบแล้วพี่ช่วยไรได้คะพี่ก็มาแบบ งง ๆ  อ่ะคะ แล้วก็มาเจอชะนีเด็กแบบน้องนี่แหละคะ  สักพักพี่สตาฟนกแอร์ก็เรียกไปชั่ง นน วัดส่วนสูง ล่ะเข้าไปสัมภาษณ์ที่ล่ะ 5 คนหรือ 6ไม่รู้อ่ะลืม พอเข้าไปถึงกรรมการให้เดินรอบๆเก้าอี้ 1 รอบล่ะให้ไหว้สวยๆ เสร็จปุ้ปก็นั่งสักพักก็ให้ยืน งงกับนางคะแต่ก็ทำ กรรมการให้แนะนำตัว เป็นภาษาอังกฤษ พี่ก็แนะนำไปคะ มายเนมอีสอะไรก็ว่าไป แล้วกรรมการก็ให้ออกไปจับฉลากเพื่อทำ กรุ๊ป พี่ก็ไม่รอช้าเสนอหน้า “เดียวเราออกไปจับให้นะคะ” ทุกคนก็อ่อได้คะ ด้ายยยย ขอบคุณนะคะ รอบ  Group Discussion เป็นภาษาไทยนะคะ อ่ะโอเคหัวข้อคือถ้าย้อนเวลากลับไปในอดีตได้จะกลับไปแก้ไขอะไร? พูดจบปุ้บตูดยังไม่ถึงเก้าอี้เลยคะ นางๆตอบกันใหญ่ เดียวเซ่!!! มึงรอกูด้วย!!! เอ้าพอถึงตาพี่ก็ตอบๆไปคะ คำตอบชั่งมันเนอะเอาว่าก็ตอบดี ผ่านเข้ารอบ!! ด่านต่อไปสำหรับคนอื่นคือชิวๆ สำหรับพี่ไม่ชิวนะคะ ว่ายน้ำ 50 เมตร ไป 25 กลับ 25 ก่อนไปว่ายน้ำก็ซ้อมๆไปก่อนว่ายยังไงก็ไม่ได้ 50 เมตรตอนนั้นแบบถอดใจมาก ถ้ากูตกรอบนี้กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? แก่ที่สุดยังเสือกว่ายน้ำไมได้อีก!! ค่ะ!! ไม่เป็นไรเอาชุดว่ายน้ำเข้าสู้ ซื้อเลย ลายสตอรเบอรรี่ กระโปรงระบายน่ารักกรุบกริบ หมวกแดงเข้ากับชุด เอาว่ะ!! ถ้าตกรอบก็ตกแต่ชุดกูชนะ! ลืมบอกไปว่าว่ายขาไป ฟรีสไตล์ขากลับก็แล้วแต่ถนัดเลยคะ ชุดแรกลงไปว่ายแบบ อีห่าาาาาาา ไขข้อดีมากคะ สวิงแขนกันสุดริ่ด ตีน้ำกันพริบๆๆๆ ในใจตอนนั้นเอาไงดีๆ เบฟก็จับไหล่เบาๆ เอาน่าพี่หมิว ได้ดิว่ะมึง มึงสู้ดิว่ะอีพี่หมิว (ตกลงกูพี่มึงป่ะ?) ถึงเวลาลงบ่อตัวพี่ก็ร้อนๆหนาวๆ น้ำเสือกเย็นๆอีก ดำน้ำสักพัก กรรมการเป่า ปี๊ดดดดดดดดดดด พี่รีบถีบออกตัว จำได้เลยว่ายไปครึ่งนึงระบบหายใจพี่เริ่มรวน ปอดเริ่มทำงานช้า ในใจได้แต่คิดเป็นแอร์ๆๆๆๆ อีดอกเป็นแอร์ๆๆๆ ว้ายยยย 25 เมตรแรกได้ล่ะ ปัญหาตรงขากลับ เป็นไปตามคาดว่ายไม่ถึงฝั่งค่ะ ที่ทุเรศกว่านั้นคือ โผล่หัวขึ้นมาทุกคนถึงที่หมายหมดแล้ว ล่ะมองมาที่พี่ เดชะบุญนกแอร์ใจดีมีโปรให้ว่ายอีกรอบ โอ้ยยยย เบฟนางก็มานั่งปลอบใจคะ ท่านี้ซิพี่หมิว เดียวมึงว่ายขากลับกรรเชียง… เดียวนะกรรเชียง!!! ว่ายธรรมดากูยังจะตายให้กูหงายอีก ถ้ากูหมดลมหายใจกูอืดเลยนะ!!  เอาว่ะ พี่ก็ว่ายอีกรอบคะ รอบนี้เหมือนเดิมกรรมการเป่านกหวีด ป้าปปปปป พี่ก็พุ่งอย่างแรง แต่ไปแค่นิดเดียว สาสส… อัยย่ะขาไปพี่รอดล่ะ ฉิบหายขากลับเอาไงดี เอ้าตัดสินใจกรรเชียง ตอนนั้นได้ยินเสียงเบฟชัดมาก “ตีน้ำๆ เรวๆอีกนิดนึงๆ” นางก็เชียร์สุดริ่ด พี่ก็สาวมือใหญ่เลย สโตกสุดกำลัง ว่ายได้ครึ่งทางหัวไปชนกับที่กันแบ่งเขต คือรู้เลยว่าว่ายได้จังไรแค่ไหน โอ้ยยยยว่ายไปอีกนิด ไม่ไหวล่ะคะ ตัดสินใจพลิกตัว!!! คะไม่ผิดคะพลิกตัวกลางอากาศ ว่ายท่าลูกหมาตกน้ำแม่ง!!! วินาทีนั้นชุดเชิ่ดอะไรไม่สนล่ะ ตีขาแม่งมั่ว มือกูตีแม่งมั่ว น้ำนี้กระจาย กรรมการก็เอ้าาๆๆๆ เร็วๆๆ จะได้เป็นแอร์แล้วๆ คนเดียวทั้งสระตอนนั้น…. ทุลักทุเลมากๆ กินน้ำไปหลายอึก แอบขี้โกงเอาขาแตะพื้นนิดนุง Finally ถึงขอบสระ!!! แตะขอบสระปุ้ปทุกคนปรบมือรั่วๆ เฮ้ กันใหญ่  “ดีใจด้วยนะๆ”  คืออะไรรรรรรรรรรร ถามกูได้เป็นแอร์ยัง? ล่ะอายไหมมมมม กูอายไหมมมม ตบมือทำไม!! จบการว่ายน้ำแบบทุลักทุเลและอุบาทสุดๆ ชุดสตอของพี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยคะ หมวกว่ายน้ำอะไรกระจายหมด ดวกกก!! นี่พิมไปยังเหนื่อย!! อ่ะด่านต่อไปแสดงความสามารถพิเศษ ความสามารถอะไรพี่ไม่มีหรอกคะ ตอแหลเป็นอย่างเดียว ก็คิดไม่ออกจริงๆ แต่อยู่ๆก็คิดได้ ลิบซิ่งตุ๊กกี้ล่ะกัน ไม่ต้องใช่สมงสมองอะไรมาก ก็พูดๆไป แค่นั้น โอเคเป็นอันตกลง แต่จริงๆก็คิดกับเบฟอยู่นานมากๆว่าจะทำไรดี ตีขิมบาง จ้างเครื่องเล่นดีเจบาง สารพัด แต่มาลงที่ตุ๊กกี้ไหนรอบว่ายน้ำพี่ก็ทำทุเรศไว้เยอะ ทนๆดูพี่อีกวันคงไม่เป็นไร พอถึงวันจริงทุกคนแบบมาจัดเต็ม บางคนก็ชุดไทยรำอะไรก็ว่าไป เต้นหญิงลีก็เยอะ ทำอาหารก็มา โอเคจ้าาาา พอถึงตาพี่ ก็เดินขึ้นเวทีแบบ แบบไรดีอ่ะเขินไหมก็ไม่นะ มั่นใจไหมก็ไม่นะ รู้แต่ว่าทุกคนซุบซิบๆ ประมาณว่ามันจะทำอะไรก็มัน พี่ก็ลิบซิ้งๆไป เสียงหัวเราะก็มาเป็นระยะๆ ไม่รู้หัวเราะสะสมจากรอบว่ายน้ำหรือป่าว กรรมการก็ขำเบาๆ พอแสดงเสร็จก็เดินแคทวอคไปหากรรมการ เป็นอันเสร็จแล้วก็รอผลเย็นนั้น

                                  ใส่ชุดนี้เลยเดินทั่วดอนเมือง กล้าเนอะ! 

 ถามว่าตอนนั้นมั่นใจว่าจะได้ไหม ก็มั่นใจนะเพราะทุกคนก็ดูเอ็นจอย กรรมการก็หัวเราะซิกๆ ประกาศผลประมาณ ทุ่มนิดๆ ไล่ๆหาชื่อตัวเองปรากฏไม่มีจ้าาาาาา ตกรอบ!!!  งงดิครัชชชชช เฟลนะตอนนั้น (แค้นด้วยว่ายน้ำเหนื่อย) มืด 48 ด้าน น้ำตาซึ่มๆเพราะในใจพี่คิดว่ามันเป็นสายการบินความหวังน่าจะได้ แต่เบฟนางผ่านนะคะ สวยๆ ฉายาเบฟควักไข่เต่า! 

ก็นั้นแหละประสบการณ์นกแอร์ หลังจากรอบนั้นสมัครนกแอร์อีก 2 รอบไม่ได้เรียก เพราะอะไรหน่ะหร๋อ อายุเกินนะซิถามได้… เป็นการสมัครแอร์ที่ เอิ่มมม ยังไงดีอ่ะก็เป็นที่น่าจดจำครั้งนึง น้ำตาก็มา เรื่องขายหน้า โอ๊ะๆๆๆ ไม่ต้องพูดถึงมาเต็ม! ครั้งที่สองของการสมัครแอร์เป็นไงคะ ผจญภัยมิใช่น้อย มาถึงตอนนี้หลายคนคง งง ว่าเป็นแอร์จะอะไรหนักหนา เออ..จะอะไรหนักหนา!! พี่ก็ตอบไม่ได้คะมันวัดหลายอย่าง ว่ายน้ำก็วัดความอดทน รอบกรุ๊ปก็ดูความสามัคคี  รอบต่อไปของนกแอร์จะเป็น Panel Interview คือสัมภาษณ์พร้อมกันสองคน ใช้ทั้งภาษาไทยและอังกฤษ รอบต่อไปคือ นกฮันท์เดาว่าคงคล้ายๆ รับน้อง มุ้งมิ้ง นกคนไหนอยากแชร์ประสบการณ์ ได้เลยคะ ยินดี! สำหรับวันนี้เหนื่อยล่ะคะจากรอบว่ายน้ำ… สวัสดีมีปีกทุกคนคะ <3 

*หมายเหตุ*  Blog สนับสนุนให้รักการอ่านนะคะ <3 

With love : MIEW 

ว่าด้วยเรื่องของรูปสมัครแอร์

อันยอง... คือกระแสก็ดีนะ!!! พี่ไม่รอช้านะเขียนต่อเลยคราวที่แล้วบอกว่าจะแชร์ประสบการณ์นกแอร์แต่เอาไว้ก่อนคือมันมีอะไรที่สำคัญกว่านั้นสำหรับมือใหม่สมัครแอร์ คือ รูปสมัครแอร์ เฮ้ยน้องๆข่าาาาา มันสำคัญนะมันไม่ใช่แค่ ครึ่งโหล 180 โหลนึ่ง 200 โนนนนนน อาชีพแอร์อย่างเราๆ ถ่ายรูปสมัครทีเหยียบ 2000 นะจ๊ะธรรมดาที่ไหนถ่ายดี ถ่ายสวย คือสมัครได้ยาว ถ่ายออกมาล่ะอาม่าคือนั่งเช็ดน้ำตานะทำเป็นเล่น พี่เองก็ถ่ายสามทีก็เกือบๆ 5000 ล่ะนะคะคูณณณณณ หลายสายการบินดูรูปประกอบการพิจารณานะพี่ว่าเพราะฉะนั้นเราต้องเอาให้เป๊ะจ๊ะ ที่พูดๆมานี่ ยังไม่รวมแต่งหน้าทำผมค่าอะไรอื่นๆจิปาถะ วันนี้พี่เลยยอมพลีชีพเพื่อน้องๆได้ประกอบการตัดสินใจก่อนไปถ่ายร้านไหนนะอันนี้บอกเลยว่าแล้วแต่คนชอบ จะได้เจ็บตัว เอ้ย!!! เสียตังครั้งเดียวนะยูวววว

1.        ร้านแรก ร้านดังย่านโชคชัย 4 ก็สุธาสินีอ่ะจ๊ะหลายคนรู้จักร้านนี้เพราะนางเป๊ะ นางรู้งาน มีชุดให้เช่า รองเท้าก็มี ช่างแต่งหน้าก็มีก็เรียกได้ว่าครบ!!! เป็นร้านแรกที่พี่เลือกถ่ายเพราะโทรถามเพื่อนสาว นางก็บอกสวยๆๆๆ ไปถ่าย อ่ะพี่ก็เชื่อ ไปถึงร้านทักทายอาม่าหน้าตาเป็นมิตร หนูจะถ่ายรูปแอร์คะ อาม่าก็จ๊ะๆมีแพคเกจนี่ๆๆๆ ก็แนะนำ พี่ก็เลือกมาคะให้แต่งหน้าให้ด้วย ร้านก็ดูกว้างขวาง กูโปรเฟสชั่นนอลเลเวล 8… เลือกได้ล่ะขึ้นไปชั้น 4 มั้งไม่แน่ใจ เปลี่ยนชุด พี่ก็เลือกชุดสีเขียว เพื่อนสาวนางบอกสวยๆๆ ก็เออๆ ออๆตามนางคะ แต่งหน้าไม่ขอพูดนะเดียวไปดูรูปเอาประกอบการตัดสินใจ พอถึงเวลาถ่ายรูป คนถ่ายก็ต้องจัดท่าให้เราชิมิ “อ่ะน้องๆทำตัวสบายๆนะ ยกไหล่ซ้ายหน่อย” อ่ะพี่ก็ยกสักพัก “หน้าเอียงขึ้นนิดนึงๆ เออๆ พอๆ อ่าาาาา ตัวเอียงนิดนึงงงง โอเคค” ก็พี่ก็ทำตามชักแปลกๆล่ะท่ามึง “หน้าขวานิดนึง มือสบายๆ ไหล่ยกอีกๆ ไหล่ขวาเอาลง เอียงตัวอีก อ่าาาโอเค”  เดียวนะมึงแน่ใจให้กูยืนท่านี้ คือเอียงจนจะหันหลังล่ะนะ ดวกก!!!  จะถ่ายรูปสมัครแอร์นะค่ะไม่ใช้ส่งประกวดนางงามพาราริมปิก!!!! เอ้า… 3 2 1 เสร็จครับ!!! เดียวมาเอารูปอีกทีเย็นๆนะครับ เอ้ย!!! มันไม่ให้พี่เลือกเลยคะ สะบัดบ๊อบไปเฉย  พี่ก็เออๆเชื่อใจนะร้านนนี้เค้าว่าเป๊ะ เนียบ เย็นๆขับรถมาเอารูป ทำเป็นเล่นไปลุ้นนะคะมาเอารูปเนี่ย เดินเข้ามาในร้านสวนกับชะนีสองคนก็คงมาสมัครแอร์เหมือนกัน แอบได้ยิน(จริงๆตั้งใจฟัง) มึงๆรูปกูไม่สวยเลยอ่ะ มึงๆคือแก่อ่ะ มึงๆกูไม่ชอบเลยว่ะ อ่ะคิดว่าพี่ฉิบหายป่ะล่ะ?กับประโยคเหล่านั้น เดินไปถึงหน้าเคาเตอร์มารับรูปคะ ยื่นใบรับรูปให้อาม่า และแล้วอาม่าก็ส่งซองรูปมาให้พร้อมบอกว่าของหนูสวยที่สุดในวันนี้เลย (ถามจริงงงงงงงงงงงงงง) อีสองคนเมื่อกี้อาม่าพูดแบบนี้ป่ะคะ เดะๆ… นาทีระทึกเปิดซองมาดู ทันทีที่เห็นรูปคือมือสั่น ใจสั่น…………. คือบับบบบ ไม่ใช่ว่ามันสวยนะ คืออยากวิ่งขึ้นไปตบอีคนถ่าย ทีมงานโฟโต้ชอบ ทีมงานแสงสี มันแก่มาก แก่พอๆกับอาม่าที่ส่งรูปให้พี่เมื่อกี้ มันแก ไม่ชอบ รีฟันก็ไม่ได้ 1900 ของพี่ พี่ไม่ชอบ ไม่ชอบมากๆ แต่ๆๆๆ อ่ะเดียวจะหาว่าอีหมิวโจมตีร้าน พนง บริการดีคะ ผมเรียบร้อย หน้าเรียบร้อยก็เป๊ะตามที่เค้าพูดๆกันมา แต่ส่วนตัวไม่ชอบ ไหนๆก็ไหนๆน้องๆก็ช่วยดูล่ะกันเพื่อเป็นการประกอบการตัดสินใจของน้องมือใหม่ด้วยจ๊ะ ใครชอบก็หารถหาลาไปโชคชัย 4เลยจ๊ะใครไม่ชอบเดียวดูร้านต่อไป ดูได้อย่างเดียวอย่าเซฟรูปพี่ไปทำอะไรนะ พี่มีของ!!!

                                                    อันนี้รูปก่อนถ่าย ก็กุ๊กกิ๊กนะ

รู                                                   รูปที่ได้ แบบบบบ เอิ่บบบบ

                                                              

2. ร้านที่สองร้าน Cyber สยาม ที่ตัดสินใจถ่ายร้านนี้คือราคาถูกอารมณ์ประหยัดอ่ะจ๊ะ เพราะพี่เจ็บมาจากร้านแรก คราวนี้พี่มีชุดไปเองแต่งหน้าเองให้นางทำผมให้พอล่ะ ก็คิดว่าร้านนี้ถ่ายออกมาก็คงวัยสะรุ่น เพราะพิกัดก็อยู่สยามอ่ะเนอะ ก็อ่ะโอเคมาถ่ายอีกรอบ รอบนี้ราคาเบาๆ 800 บาทไทย ร้านหาไม่ยาก พอไปถึงเออร้านก็มีรูปตัวอย่างสมัครแอร์เต็มเลย   เห้ยยยย ก็ไม่ใช่เล่นๆนะยูวววว พอไปถึงพี่ก็ใจชื่นว่าคงได้รูปสวยๆล่ะตรูงานนนี้ เดินเข้าร้านพนังงานสัญชาติ AEC ก็บอกให้พี่ไปนั่งรอชั้น 3 รอสักพักตากล้องก็มา เอ้าๆๆๆๆ ยืนเอียงๆหน่อยน้อง อ่าาาาานั้นแหละ แขนสบายๆหน้าเอียงซ้ายนิด อ่ะพอ!!!! ขวานิด พอ!!!! ขาขวาๆหน้านิดนึงๆ พอ!!!!  ขาหลัง เอ้ยขาซ้าย ชิดมาๆๆพอ!!!! สรุปกว่าจะกดชัตเตอร์พี่ก็สะดุ้งไปหลายรอบ ได้ยินเสียง แฉะ!! พี่รีบพุ่งเลยคะ พี่หยุด!! ขอดุรูปก่อน…นางบอกไปดูข้างล่าง อ่ะพี่ก็เดินตามลงไป เห้ยยยยย มันก็โออยู่นะดูใสใส ฟรุ้งฟริ้ง ก็พอใจระดับ 9 ก็เดินสยามรอซักพักร้านโทรมาบอกว่ารูปได้แล้ว เห้ย! เร็วอ่ะ เอาล่ะตรูได้รูปสวย แจ่มๆชัวร์ๆ เดินหน้าบานเข้าร้านไปเลย อัยย่ะะะะ เปิดซองดูรูปก็ยืนอึ้งซักพัก คือ เอิ่บบบบบ  รูปมันคาบลูกคาบดอกระหว่างคำว่าสวยกับป่วย มันสวยจืดๆ สวยแห้งๆ  พนง ถามสวยไหมน้อง? ก็ตอบแบบจริงใจนะว่า เดียวหนูมาให้คำตอบได้ไหมคะขอคิดก่อน…. เอาล่ะคือบอกไม่ถูกจีจี๊ (ลากเสียงยาวๆ) ว่ามันสวยไหม งง น้องๆลองดูล่ะคิดเอาว่าร้านนี้ชอบไหม ส่วนตัวก็ชอบนิดๆแต่ถามเพื่อนหลายคนบอกไม่สวย จืด เหมือนคนใกล้ตาย (อีดอกนี่คือเวอร์สุด) อ่ะไปดูรูปๆๆ

                                                        

                                                       

3.ร้านนี่บอกเลยพี่ถ่ายล่ะพี่ได้ Qatar แตนแต๊นนนนนนนนนนน Photolista เจ้าคร่าาาาาาาาาาาา อู้ยยยยยยย อยากเห็นล่ะซิ!! คงไม่อ่านกันล่ะพี่ว่าเลื่อนลงไปดูรูปเลยล่ะซิ ตรูรู้นะ!!!! เพราะเคยทำมาก่อน… ครั้งนี้ชุดตัวเอง หน้าแต่งเอง ผมทำเอง ทุกอย่างเอฟฟฟฟฟฟฟฟวรี่ติ้งทำเอง จำได้ว่าไปถ่ายร้านนี่เพราะเข้ารอบ Final Qatar ครั้งแรก โค้ชแหม่มบอกไปถ่ายร้านนี่นะแกรรรร สวย เริ่ด (ประสบการณ์ Qatar ไว้มาแบบจัดเต็มทีเดียวนะ แปะไว้ก่อน) ร้านอยู่ซอยข้างเอ็มโพเรียม เก๋ๆ เดินเข้าไปในร้านหน้าแบบมั่นหน้า พี่คะ มาถ่ายรูปไฟนอลการ์ต้าเค๊อะ อิอิ พี่จวงเจ้าของร้านก็บอก 1300 ค่ะะะ ตอนนั้นก็แบบกี่บาทก็ให้คร่าาาา Photolista แบบทุกอย่างดี บรรยากาศ พนง อู้ยยย นะระอะ!!! ไม่พูดมากนะดูรูปเลย บอกกงๆ ชอบรูปนี้มากๆอวดได้ไม่อายใครแต่ๆๆๆๆๆ รูปนี้พี่ส่งที่ไหนไม่เคยได้เรียกตัวเลยคะมีQatar ที่เดียวที่เรียกเพราะฉะนั้นน้องๆคิดดีๆเด้ออออ...แอนี่เวย์ ก็ไม่ได้เชียร์เท่าไรนะแต่ไปถ่ายร้านนนี้เถอะ!  

หลังจากนั่งดูรูปที่ถ่ายทั้งสามร้านได้แต่คิดว่าตัวพี่ต้องมีหลายวิญญาณแน่ๆเลย มันแตกต่างกันมากทีเดียว ทั้งนี้ทั้งนั้นให้น้องๆตัดสินใจเองว่าชอบร้านไหน คือมันต่างกันทั้งสามร้าน บอกแล้วววว ว่าอาชีพนี้ละเอียดอ่อนมากๆ คือมันเป็นส่วนสำคัญนะลงทุนเถอะคร่าาาา ชะนี !! อาชีพนี้เงินเดือนเยอะ หรูๆ อุอิ บายเดอะเวย์ เรื่องชุดก็เลือกให้เข้ากับเรามากที่สุดนะคะใส่แบบไหนแล้วเราโอเคก็ใส่ชุดนั้นไป เรื่องรูปคิดว่าคงเป็นประโยชน์โน๊ะ  ส่วนพิกัดร้านไปหาเองคะ วิธีเดินทางไปหาเองคะ  ดีมากคะ!!! ใครอยากให้เขียนเรื่องอะไรบอกได้เลยอันไหนพอจิมีความรู้ก็เขียน อันไหนเกินกำลังก็ขอเวลาพี่ไปศึกษาก่อนเด้ออ อีหล้าาา.... 

ป.ล พี่ไม่มีถั่วนะคะ ซียาาาาาาาาาาา

จุดเริ่มต้น

ฮัลโหลลลลล ยังไงดีอ่ะไม่เคยเขียน Blog แต่เอาเถอะอ่านๆไปนะ เริ่มแรกเลยนะที่สร้าง Blog นี่ขึ้นมาคือตั้งใจจะแชร์เรื่องราวการสมัครแอร์ เสื้อผ้า หน้าผมต่างๆนานา จากประสบการณ์ของเราเองในเมื่อเป็นอันแรกของเล่าประสบการณ์ตั้งแต่แรกเริ่มสมัครเลยนะ ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแอร์หรอก ก็จะธุรกิจที่บ้านนั้นแหละ แต่อยู่ๆแบบอยากลองก็เลยเออๆ ลองดูดิทำไมสาวๆเค้าอยากเป็นกันจัง เริ่มแรกโทรหาเพื่อนก่อนเลย นางชื่อเบฟคะ ตอนนี้นางเป็นนกเบฟล่ะนะ ก็ชุดเหลืองสวยๆ เบาๆ โทรหานาง นางก็แนะนำต่างๆ นานา ไปเรียนนู้นนี้ ไม่เรียนหรอก แพง!!! กูขอสู้เองคะจุดนั้น อ่ะก็ไปถ่ายรูป (เรื่องรูปติดไว้ก่อนนะเดียวมาเล่าแบบล่ะเอียด ทวงด้วย!!) จำได้ว่าตอนนั้น SIA สิงคโปร์ แอร์ไลน์ มารับสาวไทย เฮ้ยคือบับบบ สายใหญ่ เกร๋เวอร์!! ก็ได้เมลอินวงอินไวท์ ก็หาซื้อสูท ซื้อมือสองด้วย เอาดีดี…  พอถึงวันสัมภาษณ์ อุ้ยตัยยยยย เหมือนกันทั้งโรงแรมคือสูทร้านเดียวกันหมด พี่ก็ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกคะจำได้ว่าวันแรกยังถือกระเป๋ากระโหลกกระลา เอกสารก็กรอกไม่เสร็จก็ไปนั่งกรอกหน้าโรงแรม ทุกคนคือพร้อมสุด พร้อมเว่อร์!!! อ่ะจุดนั้นพอพี่คิดว่าพี่พร้อมล่ะก็ขึ้นไปยื่นเอกสาร นั่งรอในห้องพร้อมดูวีดีโอเกี่ยวกับสายการบิน จำได้เลยนางข้างๆคือนั่งหลังตรงเฟ่อ ท่องอะไรของนางไปเรื่อย แบบเตรียมตัวมาดีอ่ะ พี่หรอก หึหึ จะหลับคะ ดวก!! ง่วงสุดอะไรสุด ผ่านไปเกือบ 40 นาที ก็มีเจ้าหน้าที่มาเรียกเข้าไปที่ล่ะ 10 คน พี่ก็คนสุดท้ายซิคะ ก็เดินเข้าห้องไปนั่งเรียงแถวคนสุดท้ายเลย กรรมการก็แนะนำตัว ขอบคุณที่มาอะไรก็ว่าไป อ่ะ Candidated ทั้งหลายเดียวแนะนำตัวนะและตอบมาว่าชอบการ์ตูนอะไรเพราะอะไร ห๊ะ!!! การ์ตูนหร๋อ? พาวเวอร์พัฟ เกริลล่ะกัน อ่ะโอเคกูได้ล่ะนั้งยิ้มสวยๆรอ และแล้วอีคนที่ 9 My favorite cartoon is Power puff girls อีดอกกกกกกกกกกกกกกก…..ล่ะกูล่ะ!!! ล่ะนางคือพูดเร็วมากทุกคนเตรียมพร้อมมาดีมากๆ ลูกเรือเก่าบาง เอกอังกิดโอ้ยยยย เอ้าตาพี่ล่ะคนสุดท้าย…My name is  …… การ์ตูนที่ชอบก็มารูโกะอ่ะคะเพราะมีคนบอกว่าไอเหมือนมารูโกะ …. เชี่ยยยย ตอนนั้นแบบตอบไรไป คืออะไร งง!! โอเคเป็นอันเสร็จขั้นตอนแรก กรรมการอันเชิญออกจากห้องสวยๆ ก่อนออกเลยใช้ความใจกล้า ยก เสือ สิง กระทิง แรดออกมา (ตัวหลังเยอะหน่อย) หันไปยิ้มให้กรรมการแบบกว้างสุด!!

อ่ะ 10 นางก็ออกมานั่งเวิ่นกันข้างนอก แกๆชั้นไม่ได้แน่เลย ,แกๆ กลับบ้านล่ะนะ ก็ว่ากันไปประมาณ 10 นาทีก็มีเจ้าหน้าทีมาประกาศเบอร์ ว่าครได้ไปต่อ จำได้ว่าพี่เบอร์ 941 “ขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้นะครับ รอบนี้มีคนผ่านคนเดียว หมายเลย 941”   ห๊ะ!!!!!! (ดังมากตอนนั้น) เออหนูเองคะ!!! เพื่อนๆก็แบบดีใจด้วยนะ โบกมือลากัน จริงๆด่ากูในใจป่ะล่ะบอกมาครั้งแรก!!! ด่านต่อไปเอื้อมแตะ ล่ะไปทำข้อสอบ ข้อสอบก็ทั่วๆไปเหมือน TOEIC ให้เวลา 15 นาที แอบลอกคนข้างๆด้วย พี่บอกเลย!! เสร็จล่ะออกมานั่งรอแพพพพพพ ประกาศ!!!! 941 ผ่าน!!! ว้อท เดอะ….. คนที่พี่ลอกคือตก ก็งงเบาๆ ถามพี่ตรงนั้นว่าต่อไปทำอะไรคะ ก็ไม่รู้ จีจี ครั้งแรกอ่ะคะ Gr discussion คะ นางตอบ อ่ออออออ คือไรว่ะ ก็เข้าๆไป กรรมการให้หัวข้อมาว่า ผู้หญิงสวยทำเงินได้มากใช่ไหม ประมาณนี้จำไม่ได้อ่ะ ให้ดีเบท คือโต้วาที …. คือบับบบบบ เอามืดมาแทงพี่ดีกว่าคืออะไรอ่ะ ทุกคนใส่กันสุดริ่ดเหมือนระเบิด พูดไม่ทันเค้า ทุกนางคือเริ่ด คือเก๋ไม่หยุด …. จบปุ้บแทบวิ่งออกไปอ้วกตื่นเต้นมากสุด อ่ะ!!! ตกรอบดิครัชชชช รอไรวินาทีนั้นเดินกลับบ้านแบบงงๆ เห้ยทำไมเป็นแอร์ต้องทำแบบนี้ด้วยหร๋อ ทำไมอ่ะ เพราะอะไรกลับบ้านมานั่งเป็น Thaicabincrew คือบับบบ ไม่ยอมอ่ะต้องเอาให้ได้กลังจากตกรอบครั้งนั้นคือเหมือนผีบ้า นั่งอ่าน TCC ทั้งวัน ไลท์เพจมากมาย อ่านประสบการณ์ เออนึกขึ้นได้คือไปครั้งแรกไปจ้างเค้าแต่งหน้าทำผมก็เสียไป 800 ใสใส ประเด็นไม่ใช่เงินนะคือมันไม่สวยอ่ะ หลังจากนั้นก็หัดทำเองเรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากัน ก็ประสบการณ์ครั้งแรกกับ SIA ผ่านไป อ่านมาถึงจุดนี้ดีใจด้วยนะเกิน 8 บรรทัดนะคะ เรื่องสมัครแอร์ ประสบการณ์คือมีเยอะมากเดียวไว้มาเล่าต่อ ขอเล่าแค่นี้ เชค เรตติ้งก่อนนะ ตอนหน้านกแอร์ก็มานะยูวววววววว

PS. บล้อกไม่สวยนะ ทำไม่เป็น

With Love. Miew